Opdrachtgever: De Persgroep/Eindhovens Dagblad

Bijzondere briefwisseling schetst ontroerend liefdesverhaal

De briefwisseling in het boek ‘Niemand dan wij’ geeft een bijzondere inkijk in de werk- en liefdesrelatie tussen Wim Sonneveld en Friso Wiegersma. Afgelopen zondag vond rondom dat boek een presentatie plaats in Museum De Wieger in Deurne, pal naast het tuinpad van Friso’s vader.

Deurne

“Wat Friso Wiegersma aan liefde en zorg heeft achtergelaten, dat gun ik eenieder”, vertelt Hans van der Woude. Van der Woude was, tot aan diens overlijden in 2006, de levenspartner van Friso Wiegersma. Op zolder vond hij een uitgebreide correspondentie tussen Wiegersma en Wim Sonneveld. Met die vondst benaderde hij radiomaker en Sonneveld-liefhebber Frank Jochemsen. Samen besloten ze om uit de briefwisseling het boek ‘Niemand dan wij’ samen te stellen.

“Ik begon de brieven te lezen en zat direct met tranen in mijn ogen”, vertelt Jochemsen. “Ze zijn soms heel ontroerend. Tegelijkertijd vormen ze een cultureel hoogtepunt. Sonneveld en Wiegersma hadden niet alleen een liefdesrelatie. Ze waren ook in hun werk partners.”

De liefde tussen Wim Sonneveld en Friso Wiegersma ontstond in 1947. In het Amsterdam van net na de oorlog vonden de twee mannen elkaar, behalve in hun liefde, ook in hun werk. Sonneveld was de man op het podium. Wiegersma werkte, als decor- en kostuumontwerper, letterlijk op de achtergrond. “Friso was heel bescheiden”, geeft Van der Woude aan. “Maar hij is mede bepalend geweest voor de carrière van Wim Sonneveld. Die credits verdient hij.”

Vanaf de jaren zestig ging Wiegersma ook liedteksten schrijven voor Sonneveld. ‘Het dorp’ is daarvan één van de bekendste voorbeelden. Van der Woude: “Hij schreef dat nummer nadat hij een bezoek aan zijn geboorteplaats Deurne had gebracht. Sonneveld zag aanvankelijk niet veel in het thema van het veranderende dorp. Grappig genoeg is het uiteindelijk een soort tweede volkslied geworden; iedereen in Nederland kent het.”

‘Niemand dan wij’ bevat, behalve een bloemlezing uit de correspondentie, ook voorbeelden van Wiegersma’s ontwerpen. Uniek zijn bovendien de zogenaamde ‘Friepels’; kleine tekeningen waarin Wiegersma zijn liefde uit als loensend animatiepoppetje. De laatste Friepel stamt uit 1973, luttele maanden voor de dood van Sonneveld in 1974. “Natuurlijk hebben we ons afgevraagd of we de brieven zouden moeten presenteren”, besluit van der Woude. “Het boek is soms heel intiem. Maar het geeft tegelijkertijd een heel mooi tijdsbeeld van twee mensen die heel veel van elkaar hielden. En dat verhaal mag gerust verteld worden.”